wątek 4 - rozdział 10#

Park Min Xiu w ekspresowym tempie zmierzała na uniwersytet. Miała nadzieję zdążyć jeszcze na ostatnie wykłady. Tak, przydałoby się, biorąc pod uwagę fakt, że miały w przyszłym tygodniu zaliczenie, a ostatnio coraz częściej zdarzało im się omijać zajęcia..

Na całe szczęście wykładowca spóźnił się dzisiaj, więc dziewczyna zdążyła wbiec do Sali tuż przed nim. Zajęła wolne miejsce i głęboko odetchnęła. Musiała się teraz skupić, ponieważ Nat była w domu i to na jej głowie spoczęło sporządzenie notatek, a przecież.. *Cholera!* – pomyślała nagle tęczowo włosa, gdy zorientowała się, że puściła chorą przyjaciółkę samą do domu. *Nie nie nie nie… W porządku.. Na pewno któryś z chłopaków poszedł ją odprowadzić.. Są przecież rozważni, musieli zauważyć, że coś jest z nią nie tak…* - próbowała się uspokoić. W końcu jednak nie wytrzymała i wyciągnęła komórkę, po czym napisała do współlokatorki sms ‘a. Po 5 minutach zaczęła się martwić, bo nie dostała odpowiedzi. Tak. I na tym skończyło się jej „uważanie”. Ktoś jednak to zauważył i postanowił zainterweniować.

-Hej, Xiunia… - szepnął Minhyuk, który, jak się okazało, siedział obok niej. Dzierlatka spojrzała na niego zaskoczona, a na jego pytające spojrzenie odparła tylko:

-Nic mi nie jest.

-Jesteś pewna? – dopytywał się chłopak.

-Tak – odparła i uśmiechnęła się do niego.

-Więc może.. Chciałabyś wybrać się dzisiaj ze mną do kina? Wiesz, nie mam z kim iść, a dostałem 2 bilety więc…

-Ej, gołąbeczki – wtrącił im się nagle wpół zdania nie kto inny, a kolega z zespołu Minhyuka, Ilhoon. - Możecie to obgadać kiedy indziej, a teraz się przymknąć? – spytał z miłym uśmiechem, jakby mówił, że ładną mamy dziś pogodę.

-Co jest? Zazdrosny, że ciebie nie zaprosiłem? – odparował na to jego przyjaciel i cicho się zaśmiał, a Xiunia mu zawtórowała.

-Och, tak. I to bardzo – odpowiedział sarkastycznie. – Porozmawiamy sobie o tym po powrocie, a teraz wybaczcie, chciałbym się skupić na nauce.

Na te słowa owe „gołąbeczki” wybuchły śmiechem na cały głos. Wszyscy momentalnie odwrócili się w ich stronę. Xiunia odchrząknęła i głośno przeprosiła. Kiedy już się uspokoiła, wyciągnęła ponownie telefon, a ponieważ koleżanka nadal jej nie odpisała postanowiła wysłać jej kolejną wiadomość. Nie udało jej się to jednak, bo jakiś obserwator siedzący za nią, wyrwał jej z dłoni komórkę. Dziewczyna odwróciła się zaskoczona.

-Hej, L.Joe! Odbiło ci? – syknęła na chłopaka, który bez żadnych skrupułów przeglądał właśnie jej skrzynkę. 

-Nazywasz się Min Xiu, prawda? – zignorował jej pytanie.

-Tak, ale nie wydaje mi się, abyśmy znali się na tyle dobrze, abyś mógł od tak zabierać mi telefon! Oddaj go!

-Jesteś współlokatorką Natashy?

*Czy on słyszy tylko to, co chce usłyszeć?*

-Czemu cię to interesuje?

-Czemu jej dziś nie ma? – po raz kolejny totalna olewka. 

Xiunia patrzyła w lekkim szoku, kiedy kolejny idol na jej uniwersytecie wyciągnął swoją komórkę i spisał numer jej przyjaciółki. Po tym oddał jej telefon i spojrzał wyczekująco.

-Więc?

-Ej, Byunghun – odwrócił się w jego stronę poirytowany Ilhoon. – Ty też się przymknij.

-A ty wiesz, czemu dziś nie przyszła? – tym razem zwrócił się do członka BToB.

*Kurde, co jest z nimi nie tak? Rozmawiają, jakby byli z nią na tyle blisko, że powinni wiedzieć takie rzeczy…* - zastanowiła się Min Xiu. W tym czasie chłopacy w dalszym ciągu kontynuowali swoją konwersację. W końcu dzierlatka im przerwała.

-Jest chora.

Zapadła cisza. Dwoje młodzieńców spojrzało na nią tak, jakby pierwszy raz w życiu usłyszeli takie słowo, jak „choroba”.

-Zgłupiałaś? – spytał całkiem poważnie L.Joe.

-Jak to niby „chora”? – zawtórował mu Ilhoon.

Xiunia spojrzała na nich z niedowierzeniem. Co jest takiego dziwnego w tym, ze Nati zachorowała?

-Ekhem… - wtrącił się nagle Minhyuk. – Nie wiem, czy zauważyliście, ale zostaliśmy tu sami…

***

Natasha powoli otworzyła oczy. Leżała w swoim łóżku. Ach, no tak, wcześniej zemdlała. Nie pamiętała, co się dokładnie wydarzyło.. Jedynie tyle, że wracając do domu czuła się strasznie słabo. Kiedy wchodziła po schodach, ktoś ją zawołał z dołu, ale kto to był.. Tego już nie wiedziała. Domyślała się jednak, że chwilę potem straciła przytomność i ta sama osoba przyniosła ją do jej pokoju.

Blondynka usiadła powoli na łóżku, jednak ku jej zdziwieniu nic jej nie bolało. Kompletnie nic. Ani głowa, ani gardło.. Nawet przeszedł jej katar!

-Niesamowite.. – szepnęła do siebie.

Z kuchni z kolei doszedł do niej zapach smażonych jajek. Nat spojrzała na zegar wiszący w jej pokoju. Dziwnie, Xiuni nie powinno być jeszcze w domu. Dziewczyna dźwignęła się z łóżka i wyszła ze swojej sypialni.

-Hej, Xiu… - zaczęła, lecz ku jej zdziwieniu to nie współlokatorka przygotowywała posiłek.

-Lay! – wyrwało jej się na widok chłopaka.

-Wolałbym Yixing, ale jak ci wygodniej – odparł z uśmiechem. – Jak się czujesz?

-Lepiej.. O wiele lepiej – odparła Natasha, myśląc intensywnie o uleczającej mocy Jednorożca Lay ’a.

-To świetnie! Wiesz.. Pozwoliłem sobie wejść do środka i użyć waszych produktów spożywczych.. Mam nadzieję, że się nie gniewasz. Głodna?

-W porządku, w porządku! – zapewniła go dzierlatka zadowolona ze swojego świetnego samopoczucia. – W sumie to chętnie bym coś zjadła.

Mieli już zasiadać we 2 do posiłku, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Natasha wstała i, nie sprawdzając kto to (bo po co?), otworzyła je.

-O! Znam cię – odezwał się niezapowiedziany gość. Nat spojrzała zaskoczona na Lee Jonghyuna stojącego w progu.

*Miłe powitanie, nie ma co..* - pomyślała, ale zamiast tego powiedziała tylko:

-Spodziewałeś się kogoś innego?

-Min Xiu. Musze z nią porozmawiać – oświadczył i wszedł do środka, nie czekając na zaproszenie.

-Co..? – spytała niczego nieświadoma Natasha. Biedna, nie wiedziała nawet, że ta dwójka się zna. Ale było coś ważniejszego. Lay. Jonghyun. Exo. Cnblue. Kłopoty. *CHOLERA*

-POCZEKAJ! – krzyknęła za chłopakiem, ale było już za późno. Ciemnowłosy wpatrywał się właśnie w Yixinga, siedzącego przy stole.

-Nie ma jej? – spytał sucho.

-Nie…

-Więc pójdę – powiedział i obrócił się na pięcie.

-Chwila! Czemu jej szukałeś?

-Jest mi potrzebna – odparł beznamiętnie i wyszedł.

-Z dnia na dzień rozumiem coraz mniej… - mruknęła do siebie Nat i wróciła do stołu, bo naprawdę zaczynało jej burczeć w brzuchu.

***

Jonghyun wyszedł na zewnątrz i ruszył przed siebie w stronę przystanku. Nagle jednak usłyszał czyjś znajomy głos. Obrócił się i ujrzał Min Xiu, wysiadającą z samochodu w towarzystwie dwóch członków BToB. Chłopak zmarszczył brwi i ruszył w ich stronę.

-Park Min Xiu!

-Lee Jonghyun… - mruknęła w odpowiedzi, bardziej do siebie niż do niego.

-Gdzie ty się podziewałaś przez cały dzień?

-Coś mi wypadło.

-Nieważne. Tak czy inaczej, jesteś mi potrzebna dziś wieczorem.

-Moment – wtrącił się w końcu, stojący z boku Minhyuk. – Co masz na myśli mówiąc, że „jest ci potrzebna”?

Xiunia wiedziała już, że z tej rozmowy nie wyniknie nic dobrego. Spróbowała więc w jakiś sposób zmienić temat. Zaczęła mówić jakieś bezsensowne rzeczy, bez ładu i składu. Chłopacy patrzyli na nią, jakby była jakaś nienormalna. 

-O czym ty tak właściwie mówisz? – odezwał się wreszcie Ilhoon.

Minxiu była pewna, że to koniec.. I nici z filmu z Minhyukiem. W dodatku ta dwójka znów zacznie sobie pewnie skakać do gardeł z nieznanych jej powodów. I właśnie wtedy, kiedy myślała, że nic jej nie pomoże, nadeszło wybawienie.

-Jooooonghyuuuuun! – krzyknął nagle ktoś w ich stronę. Wszyscy odwrócili się w kierunku zmierzających do nich Yonghwy i Jungshina.

-Co wy tu robicie? – spytał zdziwiony obecnością kolegów Lee.

-Szukaliśmy cię. Ale wygląda na to, że jesteś zajęty..? – odparł na to Jungshin, spoglądając pytająco na dziewczynę, która im się ciągle przyglądała.

-Nie, nie jest! – wyrwało jej się nagle na te słowa.

-Owszem, jestem – skomentował to chłopak.

-Okej… Co tu się dzieje? – spytał Yonghwa, zwracając się do tęczowo włosej. – Co wy, jesteście parą, która się pokłóciła, czy co?

-Nie. Jestem jego niewolnikiem.

-…Kim?

-Spoliczkowałam go, a on zagroził, że jeśli nie zgodzę się być jego niewolnikiem, to mnie pozwie – wytłumaczyła Xiunia, ciesząc się w duchu na widok morderczego wzroku Jonghyuna. Czyżby lider nie powinien o tym wiedzieć? Ups.

Dwójka dopiero co przybyłych tu młodzieńców stała chwilę w ciszy, a w końcu wybuchli śmiechem.

-Ty tak serio? Zrobiłeś z dziewczyny służącą? Są lepsze sposoby na podryw – wykrztusił najmłodszy członek zespołu ciągle pokładając się ze śmiechu.

-Przepraszam cię za niego – powiedział Yonghwa, gdy tylko się uspokoił. – Jako pełnoprawny lider zespołu, w którym Jonghyun się znajduje, zwalniam cię z tego obowiązku.

Xiunia uśmiechnęła się szeroko.

-Nie ciesz się tak – burknął speszony Jonghyun.

-Niech się cieszy, śmiech to zdrowie – wtrąciła nagle ni stąd ni z owąd jej współlokatorka, która pojawiła się za plecami chłopaka niespodziewanie, jak jakiś ninja.

-Natasha! – krzyknął nagle Ilhoon, który wraz ze swoim kumplem był do tej pory wyłączony z całej dyskusji.

-Natasha?! – obrócili się w tym momencie zaskoczeni członkowie Cnblue.

-Masz na imię NATASHA? – spytał zszokowany Jonghyun.

-Taaak… - odparła nieco zdezorientowana dziewczyna.

-Mieszkasz tu? – dodał po chwili Yonghwa.

-No tak. Jesteśmy w końcu z Xiunią współlokatorkami.

-Wygląda na to, że to o niej mówił Minhyuk – mruknął do siebie Jonghyun. – Co za przypadek…

-Co?! Czekaj, Minhyuk coś o mnie mówił? – zagadnęła go od razu blondynka.

-Och tak, wspominał kilka razy coś o jakiejś Natashy… - zaczął Yonghwa, a po chwili wtrącił się rozbawiony już całkowicie Jungshin:

-Albo kilkadziesiąt. Dziennie.

-No… Ale, tak czy inaczej, my będziemy już lecieć – przerwał mu lider i pociągnął za sobą pozostałą dwójkę. – Do zobaczenia następnym razem!

Nati, w wyjątkowo dobrym humorze, pomachała im jeszcze na pożegnanie z ogromnym uśmiechem wymalowanym na twarzy.

-I ona jest niby „chora”? – spytał z ironią Ilhoon.

-Wygląda na to, że bardziej niż zwykle… Kto to widział, żeby tak się zachowywała…. – mruknęła Xiunia. – Nat, jak się czujesz?

-Świetnie.

-Zauważyłam. Ale jakim cudem?

-Ach tak, to dzięki Yixin… Hę? – Dziewczyna zaczęła się rozglądać. – Dziwne, sądziłam, że przyszedł tutaj razem ze mną…

-Kto?

-Lay. No cóż, pewnie już wrócił.. A wy, co tu robicie? – spytała nagle chłopaków.

-Podwieźli mnie – wyjaśniła jej koleżanka.

-Tak właściwie – zaczął Minhyuk. – To chciałem jeszcze dogadać się, jak z tym kinem…

-Och, rozumieeeem, idziecie na randkę! – pokiwała głową Natasha. – A ty? Nie miałeś jak inaczej wrócić i musiałeś jechać z nimi? – dodała spoglądając na Ilhoona.

-Tak w sumie, to miałem zamiar iść tam z nimi.

-CO?! – wyrwało się wspomnianej dwójce.

-Ale niestety… - kontynuował. – Okazało się, że idą na jakiś dramat. Facetowi nie wypada iść samemu na dramat, więc.. Może tez chciałabyś się wybrać?

-Ja? Jasne!

-Co?! – po raz kolejny zareagowała Xiunia. – Przecież ty nie lubisz dramatów!

-No i? – speszyła się dziewczyna.

-To po co chcesz tam iść? – zawtórował Minhyuk.

-Pf.. Chwila, o co wam chodzi? Nie idę tam z wami, tylko z Ilhoonem.

-Co? Nie! Żadne z was nigdzie nie idzie! – oburzył się pomysłodawca wyjścia.

-A to niby czemu? – zdziwił się jego przyjaciel.

-Bo nie! A spróbujcie tylko przyjść to…

-….

-….

-To co?

-Nie wiem, ale tak się mówi.. Ech.. – westchnął w końcu. – Wygląda na to, że nic już nie poradzę. W takim razie – zwrócił się do dziewczyn – podjedziemy o 20.

***

Czwórka znajomych (nie znali się nawet tygodnia, nie można nazwać ich przyjaciółmi..) wkroczyła do Sali kinowej. Na filmie byli sami, więc Xiunia z Minhyukiem usiedli 2 rzędy niżej od wyraźnie rozbawionych sytuacją Natashy i Ilhoona.

-A wy co? Przyszliście na dramat czy komedię? – spytał z dołu ciemnowłosy, kiedy po raz 3 oberwał popcornem w głowę i usłyszał ich śmiech.

-Ćśśśś! – usłyszał tylko w odpowiedzi.

Przez resztę filmu nie zwracali na siebie już uwagi. Tak, jakby się wcale nie znali. Ale nikomu to jakoś szczególnie nie przeszkadzało, zapewne dlatego, że czuli się w swoich towarzystwach bardzo swobodnie. Tak, jakby od dawna byli przyjaciółmi. 

Natasha robiła to, co zwykle na tego typu filmach – wszystko komentowała. W kółko tylko powtarzała: BOŻE, JAKIE TO GŁUPIE. CO ONI ROBIĄ? ZGŁUPIELI?, a Ilhoon wtórował jej swoimi sarkastycznymi uwagami, typu: OCZYWIŚCIE, ŻE TAK! JA TEŻ BYM TAK ZROBIŁ. Z kolei Min Xiu i Minhyuk.. tak. Skończyło się na tym, że musieli się wzajemnie pocieszać, ponieważ obydwoje się poryczeli. 

Tak czy inaczej, cała czwórka miło spędziła wieczór. Chłopacy odwieźli dzierlatki do domu, a te bez zbędnych czynności, czy choćby rozmów (były na to zbyt wyczerpane), prosto po zjedzeniu kolacji i wzięciu prysznica poszły spać. Jutro czekał je wielki dzień.

--------------------------------------------------------------------

trololo srututu, nic się nie dzieje, nikt nic nie pisze... są wakacje, więc kto ma czas na takie rzeczy?

pozdrawiam

~Natashiix